AI ne estas nur alia ilo. Kio tenas nin en la blinda punkto?
Poemo "La Stacidomo" de Ernest Claes (belga aŭtoro, 1885–1968) "En la trajno mi sidis apud la fenestro. Super la nebulo, en kiu la maten-suno ĵetis ruĝan brilon, mi vidis la tegmenton de nia domo. Tiel, mi foriris." Kiam temas pri AI kaj kiel ĝi ŝanĝos nian vivon, publikaj komentoj ofte rememorigas min pri tiu kanto de Timbuk 3, “The future’s so bright, I gotta wear shades”. Voĉoj petantaj iom da singardo facile estas silentigitaj kiel tro pesimismaj. Multaj ankoraŭ estas konvinkitaj, ke AI estas nur alia ilo, ne kapabla “pensi” kaj, sekve, ne kapabla fari iujn ajn decidojn memstare. Dum la ideo ke ni sidas ĉe la stirilo povas esti tre konsola kaj trankviliga, estas tempo por vekiĝo. AI-agentoj Foje la realo atingas nin pli rapide ol atendite. En la pasintaj kelkaj jaroj, ĉiufoje kiam mi menciis la ideon pri AI-sistemoj evoluantaj ‘agentecon’ al miaj studentoj, mi renkontis malplenajn rigardojn aŭ sulkigitajn brovojn. – Hodiaŭ, la termino ‘AI-agento’ su...